Minder gedonder    GSB blad, grotestedenbeleid

Met de Peperklip in Rotterdam-Zuid gaat het beter

Het is druk op het pleintje voor het oude Entrepotgebouw op de Rotterdamse Kop van Zuid. De één komt met boodschappentassen naar buiten, de ander geniet van een broodje haring, weer een ander hangt gewoon lekker tegen de buitenmuur, gezicht in de zon. Het Entrepotgebouw in Rotterdam-Zuid staat letterlijk op een kruising in de wijk. Aan de ene kant staan huizen uit het begin van de vorige eeuw, op de nominatie voor sloop. De andere kant biedt een uitzicht op moderne woonflats. In de afgelopen tien jaar verrees hier een complete woonwijk op de plaats die tot dan toe bestond uit water en havens. De blikvanger van het nieuwe gedeelte is sinds 1982 de 500- meter lange Peperklip. Een gebouw van architect Carel Weeber, dat van bovenaf de vorm heeft van een iets uitgerekte paperclip. Het blauw, grijs en bruin is van veraf te zien.
Vanuit zijn werkruimte aan de Rosestraat 30c (wonen doet hij op 30a) kan Michiel van de Burgt (27) de Peperklip net zien. De theatermaker woont in het oude gedeelte van de straat dat over een jaar gesloopt wordt en kent de Peperklip goed.

Over de geschiedenis van het vaak bekritiseerde woningbouwproject zegt hij: ‘Eind jaren tachtig is de Peperklip er gekomen, een sociaal woningbouwproject. Probleem daarvan was dat ze iedereen daar neerzetten waar ze vana wilden. Probleemfiguren, inderdaad. Binnen de kortste keren gaf dat het grootste gedonder. En de slechte naam van de Peperklip was gevestigd.’

‘Clubhuis’
Helemaal terecht vindt Van de Burgt het slechte imago niet. ‘Het gaat de laatste tijd veel beter, bijvoorbeeld door er studenten te huisvesten en het verwijderen van criminele bewoners. En er wordt vanuit de Peperklip alles aan gedaan om de leefomgeving te verbeteren.’
Van de Burgt noemt als voorbeeld het Leefstijlenproject dat een jaar geleden werd gelanceerd. Bewoners met vergelijkbare leefpatronen, bijvoorbeeld stil en rustig of juist druk met kinderen, werden bij elkaar in een portiek geplaatst. ‘Het doel was onder andere dat mensen uit de flat met elkaar zouden kennismaken. Als je weet hoe iemand heet, kun je die persoon ook aanspreken op zijn gedrag. Of af en toe een praatje maken. Voor zover ik weet heeft dat enorm geholpen. Laatst was ik in het “clubhuis” onder de flat en daar hadden allerlei bewoners foto’s van zichzelf met iets dierbaars, iets uit hun eigen cultuur, opgehangen.’

Hotemetoten
Zelf maakte Van de Burgt nader kennis met de Peperklip toen hij gevraagd werd om als theatermaker te helpen bij een schoonmaakactie. ‘Hoewel het al een stuk beter ging met de Peperklip, bleef het toch vies in het gebouw. Mensen gooiden rustig hun vuilniszak van het balkon naar beneden. Met een aantal vrouwen van de Peperklip heb ik toneelstukjes daarover ingestudeerd en die opgevoerd voor een paar hotemetoten van gemeente en woningbouw. Geweldig, om die vrouwen uit al die culturen zo enthousiast met elkaar bezig te zien. Dat soort dingen heeft de Peperklip, heeft deze hele buurt, nodig.’ |NL